Boudewijn Warbroek

Handen af van Gio en Robin

 

Door Boudewijn Warbroek

Giovanni van Bronckhorst is een kind van onze club. Als trainer heeft hij ons voor het eerst in achttien jaar kampioen gemaakt. Bovendien heeft hij onze ploeg naar de KNVB-beker en de supercup geleid. Daarvoor verdient hij eeuwig respect, en ook eindeloos krediet. Handen af van Gio.

Het is te gek voor woorden dat ik dit hier moet schrijven. Maar ik hoor van supporters steeds meer gemopper op onze trainer. Nog even, en Gio wordt uitgefloten in zijn eigen Kuip. Zoals eerder dit seizoen ook is gebeurd met Jean-Paul Boëtius. Kom op, mensen, nog maar een paar maanden geleden stonden we met zijn allen voor Van Bronckhorst op de banken. Prachtig vonden we het hoe geëmotioneerd hij was na het behalen van de landstitel. Is dat opeens allemaal weg?

Natuurlijk zijn we allemaal gefrustreerd en teleurgesteld over het verlies in Amsterdam. Bovendien gaat het al maandenlang slecht. Deze selectie had veel en veel hoger op de ranglijst moeten staan. Maar is dat de schuld van Gio? Kan hij er iets aan doen dat Jens Toornstra en Tonny Vilhena hopeloos uit vorm zijn? Dat Karim El Ahmadi niet meer de gigant is van vorig seizoen? Dat de ene na de andere verdediger geblesseerd is geraakt?

Zondag zagen we Nicolai Jørgensen eenzaam voortploeteren op de helft van de tegenstander. Waar waren Steven Berghuis en Jean-Paul Boëtius? Waar was de aansluiting vanuit het middenveld? Bijna iedereen speelde slecht. Wel zag ik dat Brad Jones op de weg terug is. Hij begint weer de rust in zijn spel te krijgen die hem zo sterk maakt. En Tyrell Malacia was een positieve uitzondering. Die jongen speelde prima. Voor niemand bang. Heerlijk.

Natuurlijk zal Gio er zondag voor hebben gekozen om afwachtend te spelen, en om het tempo uit de wedstrijd te halen. Maar ik weiger te geloven dat het een keuze was om Nicolai op een eiland te laten spelen. Dat was volgens mij vooral een kwestie van niet nagekomen afspraken door de spelers. Dus we mogen boos zijn om de slechte discipline binnen het elftal. Maar dat is iets anders dan de trainer verwijten maken. Gio, de kampioenenmaker, verdient onze steun.

Ook Robin van Persie verdient onze hartelijke steun. Wat een geweldig nieuws dat hij terug is. Met het aantrekken van Van Persie heeft onze club zich verzekerd van een enorme kwaliteitsimpuls, én van een forse dosis extra karakter. In no-time kan RvP hét boegbeeld worden. De rest van de selectie kan heel veel van hem leren en gaat zich ook absoluut aan hem optrekken.

Kijk eens naar zijn doelpunten. Met het rechterbeen. Met het linkerbeen. Met het hoofd. Mooi opgezette en goed uitgespeelde aanvallen. Vrije trappen. Omhalen. Afstandsschoten. Alles gaat op gevoel, op techniek. Robin van Persie is een weergaloze speler. Zelfs als hij nog maar de helft kan brengen van wat hij voorheen kon, zal ons straks het water in de mond lopen.

Het is typisch Nederlands dat op voorhand vraagtekens werden geplaatst bij de komst van Van Persie. Is hij fit genoeg? Kan hij het nog waarmaken? Toen Dirk Kuijt in de zomer van 2015 terugkwam, was er een vergelijkbare discussie. Is hij niet te oud? Heeft hij nog het niveau? Dat waren toen de vragen. Twee jaar, een beker en een kampioensschaal later wisten we wel beter.

We hoeven Robin van Persie niet te vergelijken met Dirk Kuijt. Het zijn totaal andere voetballers en totaal andere persoonlijkheden. Maar één ding is zeker: we mogen blij en trots zijn dat we een speler met de staat van dienst van Robin van Persie hebben kunnen binnenhalen. Van Persie is een voetballer van wereldklasse. Beter lopen ze in de eredivisie echt niet rond.

Natuurlijk is het een gerechtvaardigde vraag hoe fit hij is. Robin heeft een recente blessure achter de rug, en heeft ook eerder in zijn loopbaan met enige regelmaat fysieke tegenslagen gekend. Maar dat hij de laatste tijd niet speelde, had ook te maken met het feit dat hij bij Fenerbahçe op dood spoor zat.

Van Persie is trots en ijdel genoeg om Nederland, en de wereld, bij Feyenoord te laten zien dat hij het voetballen nog niet is verleerd. Bovendien heeft hij nog iets recht te zetten. Toen hij onze club in 2004 verliet, was dat met gemengde gevoelens. Later heeft Van Persie diverse malen aangegeven dat hij Feyenoord veel dank is verschuldigd, en dat hij in zijn jonge jaren vaak te eigenwijs was. Met die zelfreflectie bewees hij zijn volwassenheid.

Dat er links en rechts ook twijfels worden geuit over de instelling of mentaliteit van Van Persie, is te bizar voor woorden. Het zegt genoeg dat een ijzervreter als Dick Advocaat, die tot een halfjaar geleden bij Fenerbahçe met hem werkte, zeer gecharmeerd van hem is. Ook Cor Pot, Advocaats rechterhand bij de Turkse club, was altijd volkomen lyrisch over Van Persie.

Feit is dat RvP mentaal ijzer- en ijzersterk is. Als hij een klein stukje van zijn ongelooflijke mentale kracht op de spelersgroep kan overbrengen, is dat voor Feyenoord al pure winst. Reeds op jonge leeftijd heeft Van Persie veel tegenslagen moeten overwinnen. Vaak heeft hij tegen de stroom in moeten roeien. Hij werd uitgescholden, bespuugd en zwaar mishandeld in Amsterdam, zat twee weken in de politiecel op verdenking van verkrachting, en sloeg in Engeland ooit met zijn auto over de kop, waarna hij vluchtte. Dat alles bracht hem niet uit zijn evenwicht. Ook na blessures en schorsingen wist Van Persie telkens terug te knokken. Daardoor ontwikkelde hij zich tot de voetballer van wereldfaam die hij uiteindelijk werd.

Eerlijk is eerlijk, we zullen moeten afwachten hoe de tweede periode van Van Persie bij Feyenoord gaat uitpakken. Op het moment dat ik dit schrijf, moet de wedstrijd tegen FC Utrecht nog worden gespeeld. Misschien heeft hij daar al zijn eerste minuten gemaakt? Op voorhand verdient Robin in elk geval alle credits, en bovenal vandaag een warm onthaal in onze Kuip.

Een speler van het kaliber Van Persie, die in zijn eentje wedstrijden kan beslissen, zien we in De Kuip niet zo vaak. Bovendien heeft hij als geboren Rotterdammer, die ook nog enkele jaren in de jeugdopleiding op Varkenoord heeft gespeeld, natuurlijk sowieso een streepje voor. Laten we hopen dat RvP glansrijk gaat slagen bij onze club. Dat is hem, en ons, van harte gegund.

Tot slot. Vorige week kwam het afschuwelijke nieuws naar buiten over de ziekte van Willem van Hanegem. In gedachten zijn we allemaal bij hem, wensen we hem sterkte met de behandeling, en hopen we op een voorspoedig herstel.

We kunnen je niet missen, Willem, nog lang niet.

De journalist Boudewijn Warbroek (1963) bezoekt wedstrijden van Feyenoord sinds 1975. Hij werkt als vrijwilliger voor supportersmagazine Hand in Hand en Stadion Sport Nieuws, en schreef mee aan ruim tien boeken over Feyenoord en is columnist bij Dagblad010