Clubliefde

0
585

Verstand komt met de jaren, zegt men. Nou, volgens mijn vrouw klopt van dat gezegde helemaal niets! “Hoeveel jaar ben jij al fan van Feyenoord,” vroeg ze onlangs toen ik weer eens zat te mopperen over de onzin die vanuit De Kuip de wereld werd ingezonden.

Ik moest even over het exacte jaren nadenken, maar ik bedacht dat deze vraag beantwoorden zou leiden tot reacties als: “Word je dan nooit verstandig?” Probeer het maar eens aan een niet-voetbalfan, iemand die niet alleen niets met het spelletje én niet met ons Rood en Wit heeft, uit te leggen.

Elke voetbalkenner in Nederland prijst de sfeer, het veld en de entourage van De Kuip. Toch moet er een nieuw stadion komen. Met, zo deelde ene meneer Gianotten mee, een dicht dak: dat is beter voor de akoestiek! De akoestiek! Gaat ons elftal in de rust dan a capella zeemansliederen zingen? Zetten we Dave van Raven, de frontman van de Rotterdamse band Skik, in de spits, zodat hij na elke gemiste kans “Toen wij uit Rotterdam vertrokken..” gaat zingen? Wat een onzin!

En dan het gedoe rond Vilhena! Tonny is een kind van de club, zonder twijfel. Of Martin van Geel hem nu wel of niet iets heeft toegezegd rond een transfer weet ik niet, maar het is diep triest hoe de club met de zaak om gaat. Net nu onze oude vriend Henke Larson de wijze rond zijn overgang naar Celtic heeft uitgelegd, een situatie waarin de Feyenoordleiding zich niet van een goede kant liet zien.

Door onze lol in het spelletje kijken we vaak voorbij aan het feit dat niet “de bal” of “de club” centraal staat, maar de poen! Platini wordt verhoord over de gang van zaken rond de toekenning van de WK aan Qatar. Vooraf aan de stemming lag de uitkomst al vast: van de 22 stemmen zou een achttal stemmen voor het oliestaatje zijn. Totdat Platini, een big boss bij de FIFA, bij zijn president Sarkozy werd geroepen. Na een gesprek waarbij toevallig de machtigste man van Qatar aanwezig was, bleek een paar dagen later dat de verhouding anders lag: met een ruime meerderheid viel het besluit het WK in een volkomen onbelangrijk voetballand te houden…

We zien dat jonge spelers opvallend vaak van club wisselen. Volgens sommige ingewijden zit een groep buitenlandse investeerders hier vaak achter. De kids zijn nog te jong voor een echt contract. Dus wordt papa of mama directeur van een net opgericht bedrijf, tegen een prachtig salaris en voor zoonlief “kiest” men dan een clubje waar hij gaat spelen… Daar kan geen Nederlandse topclub tegen op, en de FIFA laat het gebeuren..

Een somber geluid? Bestaat anno 2019 het begrip “clubliefde” niet meer?

Bij deze vraag passen twee kanttekeningen. Ten eerste spreken we van  beroepsvoetballers. En hoeveel mensen van andere beroepsgroepen veranderen niet van baan als de nieuwe baan meer financiële mogelijkheden biedt? Ten tweede is het veranderen van club een oud verschijnsel. Neem alleen de wisselingen Ajax – Feyenoord maar: Eddy Pieters Graafland, Henk Groot, Wim Jansen, Theo van Duivenbode, Jan Everse, Keje Molenaar, Johan Cruyff, om wat voorbeelden te noemen.

Ik herinner me nog de spreekkoren tegen Utrechtenaar Michael Mols (“Breek je been!”) en de toejuichingen toen hij bij ons speelde. De scheldpartijen tegen Erwin “PSV” Koeman tot hij onze coach werd, zo kunnen we nog wel even doorgaan!

Clubliefde leeft bij de fans, bij ons, bij Het Legioen. Maar er is een grens aan de clubtrouw, aan de komst naar het stadion. Te veel rare tijdstippen voor wedstrijden, een overdaad aan nep-Europese competities op tv, absurde prijzen voor een seizoenskaart, de beleidsmakers moeten de realiteit in de gaten houden!

Ik ben begonnen het statiegeld op te sparen, ik dwing mijn kleinzoon tot een krantenwijk, ik vraag mijn kinderen mijn vaderdagcadeaus in euro’s uit te keren, hoop een erfenis van een nog onbekende oom in Amerika… Ik hoop dat het totaal genoeg is voor een seizoenskaart in het nieuwe stadion…

Want ik stop er niet mee!