Door Bert Mulder

Afgelopen zondag namen Robin van Persie en Giovanni van Bronckhorst afscheid. Ik stelde me er heel veel van voor. Tegen ADO moest een mooie overwinning toch mogelijk zijn, en Van Persie zou ook vast wel scoren. Stiekem hoopte ik op een hattrick, want tenslotte namen in het recente verleden Roy Makaay en Dirk Kuyt afscheid met een hatrick… Maar Feyenoord moest in ieder geval winnen. Want anders zou de stemming lang niet zo best zijn na afloop. Ik moest er niet aan denken dat we zouden verliezen zoals destijds bij Ome Gerard Meijer, die 2-3 tegen Roda wat daardoor niet rechtstreeks degradeerde…

Het eerste half uur leken al mijn verwachtingen uit te komen. ADO wekte bepaald niet de indruk in zijn kansen te geloven. Feyenoord was sterker en Robin had zelfs moeten scoren. Die kopbal na een voorzet van Berghuis had er gewoon in gemoeten. Niemand die Robin dekte, het was voor een speler met zijn kwaliteiten een simpele kans. Maar Robin kopte op de paal.

Niet veel later dan die volley van Robin. Die was prachtig en als die erin gegaan was dan was het afscheid geslaagd geweest. Maar hij ging net naast. En vanaf dat moment werd het ploeteren. Werkelijk iedere aanval moest kennelijk bij Van Persie eindigen en als hij dan de bal kreeg schoot hij op doel, ook als anderen er beter voor stonden. In zijn laatste wedstrijd deed Robin juist niet waar hij normaal gesproken zo goed in is: oog hebben voor de vrije man.

ADO kwam kort voor rust op 0-1 en ging er nu in geloven dat winnen mogelijk was. Ze gingen er stevig in. Te stevig? Dat bepaald de scheidsrechter. En Siemen Mulder (wie?????) had zich duidelijk voorgenomen dat hij Van Persie vandaag niet ging helpen. Dat hoeft ook niet maar je kan ook overdrijven. Bij een overtreding moet je gewoon fluiten. Maar dat deed hij dus niet. Robin was vogelvrij in zijn laatste wedstrijd.

De tweede helft ging ik me meer en meer ergeren. Aan het wederom onmachtige spel van onze club. Aan het geploeter van Sven van Beek en Tonny Vilhena. Aan de verwende Berghuis, die niks meer deed. En zelfs aan Robin, die wanhopig op zoek bleef naar een doelpunt terwijl de wedstrijd winnen zijn grootste zorg had moeten zijn.

Na de 0-2 van de gruwelijk irritante Becker (in de tijden van Rinus Israel en Theo Laseroms en later John de Wolf en Henk Fräser had deze jongen het einde van de wedstrijd op zeker niet gehaald maar de spelers die we nu hebben laten zich piepelen waar ze bij staan) was het klaar en had het ook nog 0-3 of 0-4 kunnen worden. Zoals bij Wim Jansen, die afscheid nam met een kansloze 0-4 nederlaag tegen Excelsior. Ze zijn bij Feyenoord kennelijk echt goed in het verkloten van het afscheid van iconen.

En na het drama op het veld kregen we dan dus als toetje nog de afscheidsceremonie. Alle 47.000 op de tribune hadden er zwaar de pest in na het zoveelste debacle van dit seizoen en dan moet er zo nodig eerst een heel podium gebouwd worden. In doodse stilte. Konden we lekker nog een tijdje nadenken over hoe slecht dit seizoen geweest was. In die 10 minuten dat de rode loper uitgelegd werd en er van alles klaar gezet werd verlieten minstens 10.000 supporters het stadion. En ik snap het nog ook. Wat is er mis met een speech, een bloemetje, een cadeau, een ereronde en klaar. Waarom moet dat bij elkaar een uur duren? Daar zit echt helemaal niemand op te wachten.

Nou ja, Van Persie en Gio vonden het mooi, OK, dat is zo. Maar het “gewone” publiek, dat een dramatisch seizoen gezien heeft, moest nu nogmaals diep gaan om Robin en Gio het respect te geven dat ze verdienen. En dan moesten we ook nog gaan luisteren naar Marco van Basten. Wie verzint dat? Het was tenenkrommend en het duurde veel te lang. Zelfs organiseren kunnen ze niet bij Feyenoord.

Ik ben toch maar tot het einde blijven klappen en met mij gelukkig nog vele anderen. Maar ik was blij dat het erop zat. Zoals ik ook blij ben dat het seizoen nu klaar is. Even drie maanden geen Feyenoord. Het lijkt me heerlijk! Al zal ook ik straks weer benieuwd zijn wie onze TD wordt, wie er gaan en wie er bij komen. Want Feyenoord is nooit uit je gedachten.

Misschien schrijf ik er binnenkort nog wel een stukje over…